นีร์มาลา ดัทท์ ศิลปินชาวมาเลเซีย สร้างสรรค์ผลงานชุด สึนามิ (2004/2547) ขึ้นหลังจากเหตุการณ์สึนามิเช่นเดียวกัน แม้ในช่วงชีวิตที่สายตาเริ่มพร่ามัวจนแทบมองไม่เห็นแล้ว แต่ฝีแปรงที่เฉียบคมของเธอก็ทำให้ผลงานชุดนี้ทรงพลัง เมื่อนำมาจัดแสดงล้อม อิส ยัวร์ ไทม์ ที่ อาคารยิมเนเซียม 4000 ที่นั่ง จึงส่งเสริมให้ผู้ชมระลึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของธรรมชาติและภัยพิบัติที่จะยิ่งเกิดถี่ขึ้นเรื่อยๆ ตามประเทศต่างๆ จากสภาพอากาศเปลี่ยนแปลงทั่วโลก

    ผลงานของ โทมิยามะ เทเอโกะ ในมหกรรม Thailand Biennale, Phuket 2025 จัดแสดงอยู่ใน 3 สถานที่ โดยผลงานชุด ฮิรุโกะ แอนด์ เดอะ พัพเพ็ทเทียร์ส แสดงอยู่ที่ ธนาคารกรุงเทพพาณิชย์การ (มหาชน) สาขาภูเก็ต (เดิม) ผลงานชุดนี้เกิดขึ้นช่วงที่เธอเดินทางไปยังประเทศต่างๆ ในอเมริกาใต้และเอเชียเพื่อค้นหาแนวทางการทำงานศิลปะของตัวเอง กระทั่งเธอได้อ่านบทกวีของ คิม ชี-ฮา นักโทษทางการเมืองชาวเกาหลี ซึ่งพูดถึงศิลปะและการต่อสู้ทางการเมือง จึงเป็นแรงผลักดันให้เธอเริ่มทำงานศิลปะเพื่อรับใช้สังคมอย่างเข้มข้น

    ผลงานแต่ละชิ้นในชื่อเดียวกันมีทั้งการทำงานคนเดียวและการทำงานร่วมกับศิลปินในสาขาอื่น แต่ผลงานของเธอล้วนบอกเล่าเรื่องชนชั้นแรงงานที่ถูกกดขี่ ภายใต้เงาจักรวรรดิและการผูกขาดของทุน การจัดแสดงผลงานครั้งนี้จึงเป็นดั่งกระบอกเสียงของผู้อพยพในประวัติศาสตร์ที่ข้ามมหาสมุทรมาใช้แรงงานขับเคลื่อนเศรษฐกิจในทุกยุคทุกสมัยของภูเก็ต

    นอกจากผลงานชุดนี้แล้ว ยังสามารถรับชมผลงานชุดอื่นๆ ของเธอได้ที่ สวนสาธารณะลานกีฬากะทู้ (โรงเหล้าเก่า) และ โรงหนังเพิร์ล

    ผลงานชุด วอเทอร์~คอปปี้~แอร์~สตรีท (2568) เป็นผลงานโดย ปรัชญา พิณทอง จัดแสดงที่ ตลาดสาธารณะ 3 เดิม (หยี่เต้งคอมเพล็กซ์) ตั้งอยู่ในย่านการค้าดั้งเดิม ซึ่งแม้จะเหลือเพียงภาพอดีตของการค้าขายที่รุ่งเรืองในอาคารร้าง แต่เมื่อ ปรัชญา พิณทอง นำผลงาน เดอะ ซาวด์ ออฟ คอรัล รีฟส์ (The Sound of Coral Reefs) มาจัดแสดงวิดีโอและเสียงของตัวอ่อนและสัตว์น้ำที่ศิลปินบันทึกจากแนวปะการังใต้น้ำที่อุดมสมบูรณ์ ให้เห็นว่า การใช้เสียงจากแหล่งอุดมสมบูรณ์ไปเปิดอยู่ในพื้นที่ที่ปะการังเสื่อมโทรมบริเวณชายฝั่งภูเก็ต ก็สามารถช่วยเร่งการฟื้นตัวของระบบนิเวศได้ นอกจากนั้นพื้นที่ด้านบนยังมีผลงานภาพถ่าย โดย ชิน-ศิรชัย อรุณรักษ์ดิชัย ช่างภาพสารคดีด้านสิ่งแวดล้อม ผู้เชี่ยวชาญด้านการอนุรักษ์ทางทะเล ที่สวยและกระทบความรู้สึกลึกซึ้ง นำมาจัดแสดงเป็นจำนวนมาก

    ผลงานชุดนี้กลายเป็นชิ้นงานที่นำเสนอภาพคู่ขนานของการฟื้นตัวของระบบนิเวศกับความพยายามของเจ้าของอาคารที่อยากฟื้นคืนชีวิตให้กับพื้นที่นี้เช่นกัน

    ประติมากรรมชิ้นใหญ่ด้านหน้าเหมืองเจ้าฟ้าเกิดขึ้นจากการสำรวจพื้นที่แกะรอยดีบุกซึ่งเป็นทรัพยากรที่สำคัญในอดีตของภูเก็ต ที่จะถูกแปรรูปเป็นภาชนะกระป๋องที่ใช้บรรจุอาหารต่างๆ ในอดีต ก่อนที่อุตสาหกรรมอาหารจะเปลี่ยนมาใช้อะลูมิเนียมจนถึงปัจจุบัน กระนั้นเขาก็มองเห็นการเดินทางของทรัพยากร อุตสาหกรรมการผลิต การใช้แรงงาน และปลายทางการบริโภคที่กลายมาเป็นปัญหาขยะ เขาจึงนำเศษอะลูมิเนียมจากบ่อขยะของภูเก็ตมาหลอมขึ้นรูปใหม่จากกระชังร่อนแร่ของเหมืองเจ้าฟ้าที่สิ้นสุดหน้าที่ของตัวเองลงแล้ว เพื่อสะท้อนให้เห็นเส้นทางของการใช้ทรัพยากรและปัญหาสิ่งแวดล้อมขนาดใหญ่ที่ตั้งให้เห็นอยู่ตรงหน้าอย่างปฏิเสธไม่ได้

    ผลงานของเขาจึงคล้ายกับบันทึกเรื่องราวการทำงานและประสบการณ์ของศิลปินต่อสายสัมพันธ์ของผู้คนที่พบเจอ แล้วแสดงออกมาให้เห็นเป็นรูปธรรม

    อิ่มหทัย สุวัฒนศิลป์ สร้างสรรค์ผลงาน เอลลา เพชรา แดซลิง มิราเคิล ฮีล (2568) และ ฟ็อกซี ดีว่า ฮอต พิงค์ เลซจิน่า ควีน (2568) โดยศิลปินก็เปลี่ยนเรื่องราวของตัวละครในเทพนิยายอย่างซินเดอเรลล่ามาบอกเล่า เรื่องราวของกลุ่มนักแสดงข้ามเพศที่ทำงานสร้างความบันเทิง พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ภายใต้แสงไฟที่ตกกระทบอยู่บนเรือนร่างอยู่ทุกค่ำคืน ก่อนที่จะถอดรองเท้าแก้วแล้วพบกับความจริงหลังจากการแสดงจบลง

    ศิลปินนำเศษแก้วหลากสีจากขยะที่เก็บได้จากชายฝั่งภูเก็ตมาประดับประดารองเท้าแก้ว แล้วยังขอรับบริจาคผมจากวิกที่นักแสดงไซม่อนคาบาเรต์เคยใช้จริงมาถักทอให้เห็นชีวิตที่มีความซับซ้อนมากกว่าการแสดงที่ผู้ชมเห็นอยู่เบื้องหน้าเท่านั้น

    เมลาติ ซูรโยดาร์โม ทำให้ เพิร์ลเธียเตอร์ เป็นเวทีการแสดงที่ยิ่งใหญ่ของเธอในผลงาน แอนเซสเคป (2568) ภายในห้องสีชมพูสายตาทุกคู่ถูกดึงดูดไปยังสระน้ำวงกลมสีดำที่สะท้อนเงาของประติมากรรมสีดำ ซึ่งเธอใช้ทำการแสดงเคลื่อนไหวโดยปราศจากคำพูดอย่างมีพลัง ท่วงท่าที่ประสานกับลมหายใจเข้าออกทำให้เราตระหนักรู้ถึงการมีชีวิตที่สัมพันธ์กับผืนแผ่นดิน อีกทั้งภูมิปัญญาและวัฒนธรรมที่ตกทอดจากรุ่นสู่รุ่นผ่านกาลเวลา ซึ่งผู้ที่ไม่มีโอกาสได้ชมการแสดงสด ก็สามารถรับชมบันทึกการแสดงที่จัดฉายอยู่ในห้องนี้ได้ด้วย

    เขาวงกตหมายเลข 2 (2568) ผลงานโดย ปิตุพงษ์ เชาวกุล จัดแสดงอยู่อย่างโดดเด่นที่ แหลมสะพานหิน ท่าเทียบเรือที่เป็นจุดเทียบท่าสำคัญในอดีต เป็นสถานที่ระลึกถึงกัปตันเอ็ดเวิร์ด โธมัส ชาวออสเตรเลีย ผู้นำเรือขุดแร่มาใช้เป็นลำแรกของประเทศไทย ปัจจุบันเป็นสวนสาธารณะริมทะเลขนาดใหญ่ที่ชาวภูเก็ตมาพักผ่อนหย่อนใจในชีวิตประจำวัน พื้นที่กลางแจ้งนี้เขาวงกตชิ้นใหญ่เชื้อเชิญให้คนทั่วไปสามารถปีนป่าย และเดินเข้าไปสัมผัสใกล้ๆ ผู้ชมจะได้สำรวจไปในเส้นทางที่ไม่ตายตัว เข้ากับการเคลื่อนไหวในชีวิตประจำวันของผู้คนภูเก็ต ซึ่งบางครั้งอาจจะสวนกับใครสักคนขณะที่เรากำลังหลงทางอยู่ แล้วลองค้นหาความหมายของของเคลื่อนไหวในประติมากรรมนี้ไปด้วยกัน

    นอกจากผลงานชิ้นนี้แล้ว ใกล้ๆ ยังมีผลงานศิลปะของ เมแกน โคป และมีผลงานของ เอจิ ซูมิ อยู่ที่ทางเดิน อุโมงป่าโกงกางสะพานหิน ที่ชวนให้เข้าไปสำรวจด้วย

    ผลงานศิลปะและผู้คนที่เดินทางมารับชมปลุกให้อาคารพูดผลพลาซ่ามีชีวิตชีวาเป็นครั้งแรก นับตั้งแต่ก่อสร้างเสร็จในปี 2530 แม้จะไม่ได้ถูกนำมาใช้เป็นห้างสรรพสินค้าตามวัตถุประสงค์ของการก่อสร้าง แต่การร้อยเรียงเรื่องราวของสิ่งแวดล้อม วิวัฒนาการของสิ่งมีชีวิต ประเพณีวัฒนธรรม ผู้คนในสังคม และการเปลี่ยนแปลงสภาพอากาศของโลก ไว้ในสถานที่แห่งนี้ก็ปลุกความตระหนักรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในประวัติศาสตร์ ซึ่งส่งผลมาจนถึงปัจจุบันได้เป็นอย่างดี

    โดยเฉพาะ ดีพาร์เชอส์ (ฮอตเทสต์ ทู โคลเดสต์) (2568) โดย อเล็กซานดรา โดมานอวิช ที่อยู่ชั้นบนสุดของอาคาร ศิลปินติดตั้งจอแอลอีดีขนาดใหญ่ที่แสดงผลอุณหภูมิเมืองหลวงประเทศต่างๆ ที่จัดลำดับให้ชมแบบเรียลไทม์ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเราจะเห็นความเคลื่อนไหวของตัวเลขอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงไป แล้วลำดับก็เคลื่อนไหวให้เห็นทันที จนเราอดรู้สึกต่อความเปลี่ยนแปลงของอุณหภูมิบนโลกใบนี้ในแต่ละนาทีหรือเสี้ยววินาทีไม่ได้

    ความคิดค้างคาในน้ำเค็ม: โปรดมาเที่ยวที่ทะเลของฉัน (2568) เป็นผลงานโดยศิลปินกลุ่ม สปีดี้ แกรนด์มา ที่จัดแสดงทั้งประติมากรรม ภาพถ่าย สิ่งพิมพ์ วิดีโอ ที่นำบทประพันธ์ พระอภัยมณี ของสุนทรภู่ มาตีความและหยิบยกเอาช่วงเวลาที่มหาอำนาจตะวันตกเริ่มแผ่อิทธิพลเข้ามายังดินแดนสยามในสมัยรัชกาลที่ 2 เมื่อพวกเขาตีความแล้วสร้างสรรค์ผลงานชุดนี้มาจัดแสดงที่ โรงแรมเมลโลว์ พิลโลว์ (Mellow Pillow Hotel) ที่มีสถาปัตยกรรมที่มีความร่วมสมัยผสมผสานกลิ่นอายโคโลเนียล เป็นโรงแรมอิมพีเรียลแห่งแรกที่ให้บริการบุฟเฟ่ต์มื้อกลางวัน อีกทั้งมีพื้นที่จัดกิจกรรมที่ใช้เป็นสถานที่เก็บตัวของศิลปิน นักร้อง และผู้เข้าประกวดนางงามมาก่อน ก็ยิ่งทำให้การชมผลงานของพวกเขาสนุกขึ้น

    นับตั้งแต่การนำพื้นที่ซึ่งเคยเป็นล็อบบี้โรงแรมจริงๆ มาจัดเป็นส่วนต้อนรับนักท่องเที่ยว แล้วปลุกผีพระอภัยมณีบอกเล่าเรื่องราวอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว ประวัติศาสตร์ แล้วยังชวนเหล่าปลามาซุบซิบนินทาเรื่องใต้ท้องทะเลให้ฟังอีกด้วย

    ที่นี่ยังจัดแสดงผลงานที่แสดงเรื่องเล่าที่คุ้นเคยในบริบทใหม่ ผลของการอพยพย้ายถิ่น การบิดเบือนความเป็นจริงที่ถูกถ่ายทอดต่อกันมาของศิลปิน โกเน็กซี ตามาลันเรอา, สะรุจ ศุภสุทธิเวช, ทุย เทียน เหงียน และ โมชุ และ เมิร์ฟ เออร์ตุฟาน อีกด้วย

    สวนสาธารณะลานกีฬากะทู้ (โรงเหล้าเก่า) เคยเป็นคฤหาสน์ตันลิ่มหยอง ของนางลิ่มหยอง แซ่ตัน นายเหมืองต้นตระกูล ทรัพย์ทวี ประกอบด้วยอาคารสามหลัง ปัจจุบันเป็นพื้นที่อนุรักษ์ให้เป็นพิพิธภัณฑ์โรงเหล้ากะทู้ที่คนทั่วไปสามารถเข้าชมได้ ช่วงที่จัดมหกรรมศิลปะร่วมสมัยนี้มีผลงานของ 6 ศิลปิน ได้แก่ ลุอานา วิทรา, อู๋ ฉี อวี้, นีร์มาลา ดัทท์, โทมิยามะ เทเอโกะ, นาตาลีมูชามัด และ เรียร์ ริซาลดี้ จัดแสดงอยู่ที่นี่

    ผลงานชุด สตารีส์ ออฟ เซลลูลอยด์ (2567-2568) ของ อู๋ ฉี อวี้ เป็นการสำรวจ การบูร ส่วนประกอบสำคัญที่ทำให้ฟิล์มเซลลูลอยด์ที่ใช้สร้างภาพยนตร์มีความยืดหยุ่น ซึ่งวัตถุดิบการบูรนี้ได้มาจากต้นไม้พื้นถิ่นในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทั้งพืชท้องถิ่นและแรงงานผู้ผลิตวัตถุดิบเหล่านั้นสร้างสินค้าที่มีมูลค่าส่งไปยังประเทศตะวันตกในยุคล่าอาณานิคม โดยผลงานชิ้นใหม่ที่จัดแสดงใน Thailand Biennale, Phuket 2025 มีการนำเสนอเรื่องราวของ ยางพารา ควบคู่กันไปด้วย ซึ่งยางพาราก็เป็นพืชที่ถูกนำมาจากอเมริกาใต้เพื่อใช้ปลูกในประเทศไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และเป็นหนึ่งวัตถุดิบสำคัญที่รัฐอาณานิคมอย่างอังกฤษ ฝรั่งเศส และรัฐบาลท้องถิ่นนำมาใช้แสวงหากำไรในอุตสาหกรรมนั่นเอง

    จุดชมวิวเขารัง หอเกียรติยศอายุ 100 ปี ที่สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงคุณความดีของ พระยารัษฏานุประดิษฐ์มหิศรภักดี (คอซัมบี้ ณ ระนอง) บุคคลสำคัญที่วางรากฐานหลายประการให้กับเมืองภูเก็ต ถูกคลุมด้วยผลงาน ไซเรนต์ เมโมรี (2568) โดย อิบราฮิม มาฮามะ ศิลปินชาวกานา ผู้ทรงอิทธิพลอันดับ 1 ของโลกประจำปี 2025 โดยนิตยสาร ArtReview Power 100

    ผลงานชิ้นนี้เกิดจากการที่ศิลปินเก็บสะสมกระสอบปอที่ใช้บรรจุพืชผลทางการเกษตร แต่เมื่อถูกใช้งานจนหมดประโยชน์แล้วก็ถูกทิ้งไว้ ไม่ต่างกับแรงงานในระบบที่ไม่มีใครเหลียวมอง จนกระทั่งถูกนำมาใช้สร้างสรรค์เป็นผลงานศิลปะที่ไม่ว่าใครก็ต้องมองเห็นชิ้นนี้

    เซอรีน ฮุย ศิลปินฮ่องกง แสดงผลงานชุด ไทเกอร์ส เฮดม เนลส์ เทล (2568) ที่ศาลเจ้ากระทู้ หนึ่งในศาลเจ้าจีนที่เก่าแก่ที่สุดในภูเก็ตที่เพิ่งครบรอบ 200 ปีไป ซึ่งนอกจากที่นี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของประเพณีถือศีลกินผักแล้ว ยังเป็นที่พึ่งพิงทางใจของชาวภูเก็ตมาอย่างยาวนาน แล้วเรื่องราวของผลงานชุดนี้ของเธอก็ทำให้เรานึกถึงชาวจีนที่อพยพมาตั้งรกรากอยู่ที่ภูเก็ตเช่นเดียวกัน

    ศิลปินได้แรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์ผลงานจากเรื่องราวชีวิตของคุณตา ซึ่งเป็นหนึ่งในผู้อพยพชาวจีนที่เสี่ยงชีวิตเดินทางลงเรือมายังฮ่องกง คุณตาของเธอเคยเป็นนักเขียนจดหมายให้ชาวจีนโพ้นทะเลส่งจดหมายกลับไปบอกเล่าชีวิตของตัวเองยังบ้านเกิด เธอจึงนำจดหมายที่ถูกคัดเลือกจากบันทึกของคุณตา ที่เก็บเป็นข้อมูลในโครงการ เมโมรี่ ออฟ เดอะ เวิร์ล ของ ยูเนสโก และนวนิยาย จดหมายจากเมืองไทย ของ สุภา สิริสิงห์ มาให้คนเล่าบันทึกเสียงให้ได้อ่านกันในงานนี้ นอกจากการฟังเสียงแล้วเรายังสามารถอ่านข้อความจดหมายแต่ละฉบับ ที่สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตของผู้อพยพผ่านมิติทางเศรษฐกิจและการเมืองในอดีตอย่างลึกซึ้ง

    เขาจึงนำแนวคิด 'นิรันดร์ [กัลป์]' มาบอกเล่าประเด็นต่างๆ ผ่าน 'เวลา' ที่มีสองด้านคือ เวลาที่นับตามเข็มนาฬิกา (objective time) กับ เวลาที่เรารู้สึก (duration time) ผ่านผลงานศิลปะที่จัดแสดงในสถานที่ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับประวัติศาสตร์ภูเก็ตในมิติที่หลากหลาย จึงไม่แปลกใจเลยว่าผลงานที่ได้รับชมในครั้งนี้จึงกระตุ้นให้เกิดความเคลื่อนไหวทางความคิดและความรู้สึกมากเหลือเกิน