การค้นพบฮาร์ดดิสก์เก่ากับภาพถ่าย Sqweez Animal และ La Ong Fong ที่ยังไม่มีใครเคยเห็น

    เคยมีคนเปรียบเปรยไว้ว่าความทรงจำเก่าๆ มักถูกเก็บในลักษณะของลิ้นชักที่เราหลงลืม ไม่คิดเปิดดูจนฝุ่นหนา หยากไย่ขึ้น ทว่าหากสมองได้รับการกระตุ้นจากอะไรบางอย่าง อาจเป็นรูปแบบสิ่งของ กิจกรรม สถานที่ หรือคำพูด ไม่ว่าจะด้วยเหตุบังเอิญหรือความตั้งใจ ภาพจำอันงดงามอาจไหลหลั่งพรั่งพรูจากลิ้นชักความทรงจำ พากันแทรกซึมกระจายอณูความสุขให้อบอุ่นไปถึงหัวใจ

    ซึ่งในกรณีของเรา ถือเป็นความบังเอิญ

    ขณะที่เรากำลังเลื่อนดูไทม์ไลน์เฟซบุ๊กเพื่ออ่านคอนเทนต์และดูภาพของคนนั้นคนนี้ไปเรื่อยๆ สายตาก็พลันเห็นโพสต์อัลบั้มภาพถ่ายการแสดงสดของวงดนตรีที่คุ้นหน้าคุ้นตา และที่สะกิดใจเอามากๆ คือภาพของ สิงห์-ประชาธิป มุสิกพงศ์ หรือ สิงห์ Sqweez Animal ที่ส่งยิ้มและพลังแห่งเสียงดนตรีบนเวที ร่วมกับเพื่อนร่วมวงอย่าง วิน ศิริวงศ์ นอกจากนี้ยังมีภาพวงเพลงป๊อป ละอองฟอง เจ้าของเพลงดังแสนน่ารักอย่าง แอบชอบ, คิด และ รักไม่มีเบื่อ เป็นต้น ภาพทั้งหมดดูจับอารมณ์ได้ดี ทั้งยังแสดงออกถึงบางมุมของศิลปินที่เราไม่เคยเห็น ไม่ว่าจะรอยยิ้มเขินอาย ท่าทางขี้เล่น หรือใบหน้าพริ้มละไมที่อาจฉายเพียงแค่ไม่กี่วิ

    กัส-กัษมา เรืองงาม ครีเอทีฟและโปรโมเตอร์ประจำค่าย Boxx Music คือเจ้าของฮาร์ดดิสก์ที่เก็บภาพนี้ เธอใช้เวลาว่างจัดโต๊ะจัดบ้านไปเรื่อย จนเจอกับบันทึกทรงจำชิ้นนี้ และนำมาโพสต์ในเฟซบุ๊กส่วนตัว ด้วยความสนิทสนม เราจึงติดต่อขออัลบั้มนี้มาเผยแพร่ต่อทันที

    แม้ว่าคุณลักษณะของความทรงจำมีความเป็นปัจเจก แต่ละคนจดจำเหตุการณ์หนึ่งๆ ได้ไม่เหมือนกันไม่เท่ากัน ทว่าความทรงจำของกัสเกี่ยวโยงกับคนจำนวนมาก และเราเชื่อว่าน่าจะมีหลายคนที่อยากเห็นภาพเหล่านี้

    ย้อนไปเมื่อ 5-6 ปีก่อน ตอนที่กัสยังทำงานเป็นครีเอทีฟที่ค่ายเพลง SpicyDisc นอกเหนือจากงานที่ต้องทำแล้ว เธอมีงานอดิเรกเป็นการถ่ายรูปด้วย

    "ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เราชอบกระโดดขึ้นรถตู้วงไปกับพวกพี่ๆ ศิลปิน ตามเขาไปเวลาไปเล่นคอนเสิร์ต เหมือนเราอยากเห็นว่าพี่ๆ ศิลปินที่เราทำงานด้วย ซึ่งก็เป็นวงที่ชอบส่วนตัวอยู่แล้ว เวลาแสดงสดเขาเป็นยังไง คนดูสนุกไหม ชอบหรือเปล่า ตอนแรกๆ ที่ตามไป เรายังไม่ค่อยพกกล้อง สักพักนึงเวลายืนดู เรารู้สึกว่า เฮ้ย เราเห็นบางมุมของพี่ๆ ที่แปลกจากเวลาทำงานด้วยกันหลังบ้าน เราเลยเริ่มพกกล้องแล้วก็เริ่มถ่าย" กัสอธิบายถึงเหตุผลที่ครีเอทีฟอย่างเธอเริ่มถ่ายรูปศิลปิน

    "เวลาตามศิลปิน เราสามารถไปตามถ่ายภาพเขาได้ทุกที่ ซึ่งสิ่งที่รูปของเราพยายามจะสื่อออกไป คือความสุขของศิลปินเวลาโชว์ มุมที่คนทั่วไปไม่ค่อยได้เห็น เราพยายามจะไม่ถ่ายแบบกว้างๆ อลังการ แต่จะเน้นเก็บพวกโมเมนต์ อารมณ์ต่างๆ มากกว่า เราอยากให้ศิลปินได้เห็นตัวเขาในหลากหลายมุม ที่อาจจะเป็นมุมที่เขาไม่สามารถมองเห็นตัวเองในมุมเหล่านั้นได้เลย"

    และนี่ก็คืออัลบั้มภาพที่เราไม่เคยเห็น และคิดว่าในบางโมเมนต์ บางศิลปิน เราอาจไม่มีทางได้เห็นเขาอีกแล้วตลอดชีวิตนี้

เดือนเพ็ญ จุ้ยประชา

นักเขียนและกองบรรณาธิการที่พบเจอตัวได้ตามหอศิลป์และร้านหนังสือ ชอบกินแซลมอนและชาบู อยากแก่ไปเป็นคุณป้าใจดีและมีฝูงแมวห้อมล้อม