กลิ่นอาย ปลายทาง

    วันเวลาก้าวเท้าไปข้างหน้าเร็วจี๋ รู้ตัวอีกทีก็ล่วงเข้าสู่เดือนที่ 3 ของปีนี้ซะแล้ว คอลัมน์ Friend-ship ยังมาพบกับทุกคน ณ ที่แห่งนี้พร้อมกับของขวัญชิ้นใหม่อยู่เป็นระยะๆ นะคะ แม้ว่าจะไม่ได้มาพบกันเป็นรายเดือนเหมือนเดิม แต่เรายังคงหยิบเอาชิ้นงานที่น่าสนใจมาส่งถึงคุณๆ กันด้วยมิตรภาพ 

    สำหรับเซตของขวัญจากแบรนด์ ease around ในครั้งที่แล้ว ตอนนี้ก็ได้ส่งตรงถึงมือของเพื่อนรักสองคนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ในวันส่งมอบ ฉันนัดพบ เม-ประภัสสร หลุบเลา เจ้าของเรื่องราวที่โครงการดาดฟ้า ลาซาล 33 โดยไปเจอกันที่ร้าน Farm mu ร้านอาหารบรรยากาศดีภายในโครงการ ในวินาทีแรกที่พบเม ฉันสังเกตได้ถึงความน่ารักและบุคลิกเขินๆ ของเธอ ...คล้ายคลึงกับตัวอักษรที่เธอเขียนมาเล่าถึงเรื่องราวของเธอกับ อิ๋ง-วชิรดา ทางาม เพื่อนของเธอ ให้ฉันอ่านทางอีเมล

    เมส่งอีเมลมาถึงฉันในวันสุดท้ายของกำหนดเวลาร่วมสนุกพอดิบพอดี ข้อความและภาพถ่ายของเธอทำให้ฉันเกิดความรู้สึกในใจบางอย่าง ขอชวนทุกคนมาอ่านด้วยกันนะคะ...

    ภาพนี้ถูกถ่ายเมื่อประมาณเดือนตุลาคมปี 2017 ค่ะ ตอนนั้นไปเที่ยวญี่ปุ่นกับเพื่อน สถานที่ในรูปคือแถวๆ ฮาราจุกุ จำได้ว่าวันนั้นฝนตกทั้งวันเลย เราก็ไม่ค่อยได้เอากล้องออกมาด้วย แต่พอเดินมาถึงรางรถไฟในหัวก็คิดว่าสักพักก็คงจะมีรถไฟผ่านแน่เลย ก็เลยได้ภาพนี้มา ฮ่า เราชอบภาพนี้มากค่ะ เหตุผลอาจจะเป็นเพราะโทนมันออกสีเขียวๆ ทึบปนขาวให้ความรู้สึกเย็นๆ สงบๆ นึกถึงเหตุการณ์นี้ทีไรก็คิดถึงเพื่อนขึ้นมาซะงั้น พูดตามตรงเหตุผลหลักๆ คือตอนนั้นได้ไปเที่ยวกับเพื่อนนั่นแหละค่ะ เพื่อนเราก็ถ่ายชอตนี้ได้เหมือนกัน  

    ตอนนี้เราไม่ได้อยู่กับเพื่อนแล้ว แบบว่าไปเรียนกันคนละที่ พูดให้ถูกคือเพื่อนเราซิ่วค่ะ เราประทับใจในความแน่วแน่ของเขามาก เป็นประเภทที่ว่าจะพยายามเพื่อสิ่งที่ชอบให้จนได้เลย  ตอนนี้เพื่อนเรากำลังอ่านหนังสือสอบ อีกไม่กี่เดือนก็จะสอบแล้วค่ะ เราโคตรจะตื่นเต้นแทน เราหมายถึง เราอยากให้เขาทำสำเร็จ

ภาพบรรยากาศช่วงวัยมัธยมฯ ของอิ๋งและเม

    เห็นแบบนี้เรากับเพื่อนไม่ค่อยได้พูดอะไรแบบนี้กันตรงๆ หรอกนะคะ เราค่อนข้างจะขี้อาย เพื่อนเราก็เป็นแบบนั้น ฮ่าๆๆ  ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นเพื่อนสนิทมากๆ คนเดียวของเราเลย เพื่อนสนิทที่อารมณ์ประมาณไม่ว่าจะเป็นเพลง ศิลปะ ทัศนคติต่างๆ ก็ออกมาคล้ายกันเป๊ะ เราไม่แปลกใจเลย นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเป็นเพื่อนสนิทมากๆ คนเดียวของเราล่ะมั้งคะ

    มีอีกเหตุผลที่เราเลือกภาพนี้  เรากับเพื่อนคิดว่าสักวันจะต้องไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกันอีกให้ได้ เราจะกลับไปที่ตรงนี้อีกแน่นอนค่ะ : -)

    และสำหรับประเด็นหลัก เหตุผลที่เรากับเพื่อนเหมาะที่จะได้รับของขวัญก็คือ เราอยากให้อะไรสักอย่างกับเขาค่ะ ให้แบบไม่เนื่องในโอกาสอะไร จริงๆ ก็อยากเอาใจช่วยที่เขากำลังจะสอบอีกครั้ง ไม่มีอะไรมากเลยค่ะ บางทีเราก็อยากให้อะไรใครสักคนเพราะแค่อยากให้ แด่ความสัมพันธ์ดีๆ อะไรทำนองนั้น  อีกอย่าง พวกเราชอบงานของ ease around มากค่ะ มันน่ารักมากกก และก็สุดท้าย ขอบคุณ happening และ ease around มากเลยนะคะที่ทำให้เราได้เขียนอะไรแบบนี้

    ...ฉันชอบภาพถ่ายของเมมาก เป็นภาพรางรถไฟที่สวยสงบ และเรื่องราวของเมก็กระทบความรู้สึกของฉันพอสมควร โดยเฉพาะในจุดที่ happening และ ease around ได้โชคดีเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้หญิงสาวแสนจะขี้อายอย่างเธอได้สื่อสารความรู้สึกอันสวยงามระหว่างเธอกับอิ๋ง และแน่นอน เมไม่ใช่คนเดียวที่เล่าถึงความรู้สึกของสัมพันธภาพดีๆ อย่างนี้ออกมา ฉันยังได้อ่านข้อความจากคนอีกหลายคู่ บางคนเล่าถึงเพื่อนที่ตัวเองรักและห่วงใย บางคนเล่าถึงความผูกพันระหว่างพี่น้อง มีข้อความผ่านสู่สายตาฉันมากมาย ต้องขอบคุณทุกคนที่เขียนมาให้ได้อ่านกันด้วยนะคะ

    และอย่างที่ทราบกันค่ะ ของขวัญจะถูกส่งมอบให้เพื่อนที่ถูกเอ่ยถึงในเรื่องที่เล่า และถูกมอบให้คนที่เขียนเรื่องราวมาได้ถูกใจเราด้วย ดังนั้น เม ในฐานะคนเขียนก็เลยได้ของขวัญไป 1 ชุดเช่นกัน ตอนฉันส่งเซตของขวัญปีใหม่ อันได้แก่ ปฏิทินผ้า ปี 2019, ที่คั่นหนังสือแม่เหล็ก 2 ชิ้น 2 สี, Happy/Habit Tracker จัดระเบียบชีวิต และโปสการ์ด NEW YEAR NEW ME (AGAIN) ให้กับเม เธอดูมีความสุขมาก (ทีม ease around ทำสำเร็จแล้วนะ! คนได้รับแฮปปี้สุดๆ) เมบอกว่าปกติเธอเองอุดหนุนชิ้นงานของ ease around อยู่แล้ว เห็นปฏิทินปีนี้แล้วก็อยากได้ แต่ด้วยยังเป็นนักศึกษาปีต้นๆ อยู่ก็เลยยังไม่ได้ควักสตางค์ออกมาซื้อในทันทีทันใด ทำนองว่าต้องประหยัดและเก็บเงินก่อนจะจับจ่ายอะไรแต่ละอย่าง

ที่คั่นหนังสือแม่เหล็กกับข้อความเฉพาะตัวของแบรนด์ ease around

    หลังจากให้เมพาของขวัญกลับบ้านไปเป็นที่เรียบร้อย ฉันก็จัดแจงจ่าหน้ากล่องส่งของขวัญให้อิ๋งบุคคลในเรื่องเล่าตามไปติดๆ ภารกิจในการส่งของขวัญไม่มีอะไรยุ่งยากซับซ้อน แม้อิ๋งจะอยู่ถึงจังหวัดอุบลฯ ก็ตามที ฉันยกหูโทรไปหาอิ๋งตามเบอร์โทรที่เมให้ไว้ แจ้งผลกับเธอ และขอที่อยู่ สิ่งที่ได้รู้สึกได้ในนาทีแรกๆ ก็คือ น้ำเสียงที่ปลายสายมีความเหนียมอายผสมกับรอยยิ้ม (มั่นใจมากๆ ว่าอิ๋งกำลังยิ้มหลังจากรู้ว่าฉันโทรไปทำไม) อิ๋งบอกกับฉันว่า จริงๆ แล้วเธอเองก็อยากจะเขียนมาร่วมสนุกเพื่อลุ้นให้ happening ส่งของขวัญให้เมเหมือนกัน เพียงแต่เธอยังจัดสรรเวลาไม่ได้ดีพอ ตอนได้ฟังท่อนนี้ขนลุกเหมือนกันนะ และรู้สึกดีใจเหลือเกินที่ได้ทำหน้าที่เป็นสื่อกลางระหว่างคนขี้อายสองคน เป็นสองคนที่เป็นเพื่อนที่หวังดีและต่างหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้กลับไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วยกันอีก

อิ๋งกับของขวัญที่เธอได้รับทางไปรษณีย์

    ฉันได้แต่หวังใจว่าพวกเขาจะมีปลายทางที่มาบรรจบกันอีกครั้งในเร็ววัน และหวังว่าเซตของขวัญที่ทั้งคู่ได้รับจะทำ ให้มิตรภาพของเพื่อนรักคู่นี้ผูกพันกันแน่นแฟ้นขึ้นอีก

วรรณวนัช บูรพาเดชะ

บรรณาธิการผู้คัดสรรชิ้นงานเข้าสู่ happening shop, เจ้าของเพจเฟซบุ๊ก 'ญี่ปุ่นอุ่นอุ่น', นักเขียน ช่างภาพโฟโต้บุ๊ก 'Nagasaki Light' และไกด์บุ๊ก 'Kagawa Memories' นอกจากภาพถ่ายและงานเขียน สิ่งที่เธอสนใจเป็นพิเศษคือการนั่งสมาธิและการโปรยมุขไม่ขำ