ในวัยเด็ก ณัฐมีความผูกพันกับธรรมชาติและสัตว์ จึงกลายเป็นที่มาของการทำหัวข้อธีสิสเกี่ยวกับสัตว์น้ำของเขา และเมื่อเขาลองสำรวจให้ลึกลงไปก็พบว่าในปัจจุบันมีวิกฤตการณ์ประมงเกินขนาด เขาจึงอยากให้งานออกแบบสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ กลายเป็นศูนย์การเรียนรู้ให้ผู้ใช้งานได้มาศึกษาวิธีการเพาะพันธุ์สัตว์น้ำระบบหมุนเวียน ซึ่งอาจมีส่วนช่วยให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในทิศทางที่ดีขึ้น และเป็นแหล่งท่องเที่ยวไปในตัว

    ระยะหลังมานี้ประเด็นความหลากหลายทางสังคมถูกหยิบยกมาสื่อสารผ่านงานศิลปะมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สังเกตได้จากหอศิลป์ที่เริ่มมีนิทรรศการเล่าเรื่องความหลากหลายทางสังคมมากมาย เพียงแต่ประเด็นเหล่านี้กลับถูกพูดถึงแต่เพียงในเมืองซะเป็นส่วนใหญ่  จึงเกิดเป็นความตั้งใจที่เต้ยอยากให้มีหอศิลป์ที่เล่าเรื่องความหลากหลายทางสังคมโดยเฉพาะ ให้กับคนในต่างจังหวัดหรือคนในชุมชน "ผมมองว่าเรื่องประเด็นความหลากหลายทางสังคม ควรเป็นเรื่องที่เข้าถึงคนทุกกลุ่มได้มากขึ้น เพื่อให้ทุกคนได้ทำความเข้าใจและแอบหวังเล็กๆ ว่า ถ้าคนในสังคมเข้าใจในความแตกต่างมากขึ้น เราจะอยู่ร่วมกันในสังคมง่ายขึ้น เลยตั้งใจออกแบบโครงการหอศิลป์ร่วมสมัยภูเก็ตนี้ขึ้นมา"

    "ตอนนั้นเราได้ไปชมนิทรรศการ Future World จึงได้มีโอกาสรู้จักงานของทีมแล็บ (Teamlab) เขาเป็นบริษัทที่ออกแบบนิทรรศการโดยใช้สื่อเทคโนโลยี ตอนที่ได้เข้าไปชมก็รู้สึกว่าเป็นประสบการณ์ที่น่าประทับใจมาก เลยเป็นจุดเริ่มต้นอยากทำ Digital art museum ส่วนตัวรู้สึกว่าดิจิทัลอาร์ตก้าวข้ามการเสพงานศิลปะไปอีกขั้น" ประสบการณ์จากการเข้าชมพิพิธภัณฑ์ ArtScience Museum ที่สิงคโปร์ กลายเป็นแรงบันดาลใจให้เนยสร้างสรรค์พิพิธภัณฑ์ศิลปะดิจิทัลชิ้นนี้ด้วยตัวเอง

    โดยเธอออกแบบให้พื้นที่พิพิธภัณฑ์แบ่งออกเป็นสองส่วน ได้แก่ นิทรรศการถาวรซึ่งยกเรื่องราวเกี่ยวกับธรรมชาติมาเล่า โดยจะเปลี่ยนรูปแบบการนำเสนอไปตามสื่อเทคโนโลยีที่ออกแบบไว้ "ในห้องนิทรรศการถาวรมีการเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับป่าโดยใช้เทคนิคการฉายสปอตไลต์ลงมา เพื่อสื่อถึงบรรยากาศป่าหลากหลายแบบแตกต่างกันไปตามการใช้แสง สี ที่ไม่เหมือนกัน" และส่วนที่สองคือนิทรรศการชั่วคราว สำหรับคนที่สนใจดิจิทัลอาร์ตได้มาจัดแสดงผลงานหรือจัดอีเวนต์อื่นๆ

    ปลากรายเคยมีโอกาสไปสอนหนังสือให้กับน้องผู้พิการทางด้านสายตา ซึ่งเธอพบว่าน้องเหล่านั้นมีศักยภาพมากกว่าที่คนทั่วไปรู้ "เราเล็งเห็นว่าน้องๆ มีความสามารถกันมากเลยนะ บางคนร้องเพลงเพราะ บางคนแสดงเก่ง เพียงแต่ขาดพื้นที่สำหรับแสดงออกที่เหมาะสม" จึงเกิดเป็นคำถามว่าจะสามารถนำความรู้ด้านสถาปัตย์ที่เรียนมา สร้างประโยชน์ให้กับเด็กๆ มากกว่านี้ได้อย่างไร แล้วตั้งใจออกแบบโครงการนี้ขึ้นมา เพื่อช่วยพัฒนาศักยภาพให้เขามีทักษะที่สามารถเลี้ยงดูตัวเองและอยู่ร่วมกับสังคมได้อย่างปกติสุข

    เคยสงสัยกันไหมว่าทำไมพื้นที่ทางศิลปะจึงเข้าถึงแค่คนบางกลุ่มเท่านั้น ธีสิสชิ้นนี้ต้องการแสดงให้เห็นว่าส่วนหนึ่งนั้นมาจากพื้นที่ทางศิลปะไม่ได้ถูกปรับให้เข้ากับความหลากหลายของคน จึงส่งผลให้บางคนอาจจะเข้าไม่ถึงและยังมองไม่เห็นคุณค่าของงานศิลปะเท่าที่ควรเพราะคิดว่าศิลปะยังเป็นเรื่องไกลตัว

    เปรมพูดถึงการทำงานชิ้นนี้ว่า "เราเรียนสถาปัตย์ อาชีพเราคือออกแบบพื้นที่ให้คนอื่น เราคำนึงถึงคนอื่นตลอด แต่ในขณะเดียวกันคนอื่นเขาไม่นึกถึงเรา ไม่ยอมรับในความหลากหลายทางความคิด มองไม่เห็นคุณค่าของการใช้เวลาออกแบบงาน ซึ่งแท้จริงแล้วถ้าคนเข้าใจในศิลปะ เข้าใจในความหลากหลายของมัน ก็น่าจะเปิดใจรับฟังมากยิ่งขึ้น"

    แพรต้องการนำเสนอประเด็นที่มีมาตลอดในช่วงหลายสิบปีอย่างภาวะโลกร้อนในงานออกแบบพิพิธภัณฑ์ชิ้นนี้ เพื่อให้เป็นสถานที่มอบประสบการณ์และเล่าเรื่องราวให้ผู้ชมตระหนักถึงการกระทำของมนุษย์ว่ามีผลต่อโลกอย่างไรบ้าง ก่อนที่จะสายเกินไป "ภาวะโลกร้อนเกิดจากการกระทำของเรา แต่คนส่วนใหญ่ยังไม่ใส่ใจประเด็นนี้ เลยอยากสร้างแหล่งเรียนรู้ขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อประโยชน์ในแง่วัฒนธรรม ศาสนา แต่เพื่อชีวิตของเราทุกคน จึงตั้งใจให้เป็นพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ไปเลย"

    จุดเริ่มต้นจากความสนใจในด้านการเมืองของซูเกิดขึ้นจากกระแสทางการเมืองที่เพิ่มขึ้นในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา ซึ่งเธอค้นพบว่าความเชื่อบางอย่างที่เคยมีมาตลอดนั้นถูกสั่นคลอนลง เพราะยังเหลือความจริงอีกหลายแง่มุมที่ไม่ถูกเปิดเผยและสิ่งที่ได้รับรู้อาจเป็นเพียงข้อมูลที่ผิวเผินเท่านั้น เธอจึงตั้งใจอยากให้พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นตัวเล่าเรื่องของเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ทางการเมืองในทุกแง่มุม "ย้อนกลับไปช่วงมัธยมเราเป็นคนชอบเรียนประวัติศาสตร์กับสังคม จำได้ว่าชอบสับสนระหว่างเหตุการณ์ 6 ตุลา กับเหตุการณ์ 14 ตุลา เลยเป็นจุดเริ่มต้นอยากออกแบบพิพิธภัณฑ์ที่เล่าเรื่องเหตุการณ์ 6 ตุลา ได้อย่างถ่องแท้ขึ้นมา"