'น้ำ' โฮโมเซเปียนส์หนึ่งเดียวในรัศมีร้อยเมตรจากวิวอิมเพรสชั่นนิสม์ท้ายไร่เวิ้งว้าง ผู้พกเอาความเหงาขนาดเท่าจักรวาลไว้ในหัวใจขนาดเท่ากำปั้นเป็นยันต์กันเหงา ริมบึงบัวโมเนต์มีบ้านสองหลัง — สีเขียวมีไว้อาศัย สีชมพูมีไว้หลบซ่อน มันใหญ่พอจะซ่อนทุกสิ่งให้พ้นจากสายตา ยัดเข้าไปได้ทุกอย่างตั้งแต่ลังแป้งปาท่องโก๋เหลือใช้ นาฬิกาตาย รถเครื่องเกินจำนวนคนอาศัย เรื่อยไปถึงสองมือของศิลปินภาพเขียน ความฝันที่จะเติบโตนอกบ้านโป่ง

ความลับที่ว่าน้ำชอบผู้ชาย และความรักไม่มีวันตาย — never die ที่แปลว่านิรันดร์ เขาต้องทำงานตอนกลางคืน ต้องตื่นมาทำน้ำเต้าหู้ตอนตีสอง โดนความมืดจ้องมองตั้งแต่แช่ถั่ว นวดแป้ง คั้นน้ำนม กระทั่งขนของขึ้นรถเข็นรุนออกไปขายตอนตีสี่ ความมืดก็ยังไม่ละสายตาจากเขาเลย น้ำไม่เคยจ้องตอบมัน ก้มหน้าทำงานอย่างเดียว เกรงว่าถ้าเผลอมองแล้วจะโดนชกหน้าเอา แต่ถึงอย่างไร เขาก็ผ่านมาได้หลายพันราตรี

เกี่ยวกับผู้เขียน จิตจงกล เป็นนามปากกา ปูนปั้น เป็นชื่อ เพราะพ่อเป็นช่างปั้น กมลลักษณ์ ก็ชื่อ เพราะพ่อฝันเห็นดอกบัว (ไม่จริง) ปูนปั้นเป็นคนบ้านโป่ง อยู่ตำบลเดียวกับน้ำ เกิดปีหมา เติบโตมากับดาบเจ็ดสีมณีเจ็ดแสง ป้าส่งเธอไปเรียนมัธยมที่นครปฐม ไปเป็นเรทโทรเรียนที่นั่น แต่พอตกเย็นถึงบ้าน ก็อยู่กับไวโอลีนเพราะ season change เธอได้มีโอกาสเป็นเด็กกทม. ตอนเรียนมหาลัย เธอเรียนออกแบบภาพยนตร์ เพราะเธอรักภาพยนตร์มากกว่าจะตามใครไปเรียนดนตรี จบมาก็ร่อนเร่บนโลกศิลปะและภาพถ่าย ใจเต้นตุบตับทุกครั้งที่มี exhibition ยิ่งเป็น solo exhibition นี่โคตรจะตื่นเต้นเลย เต้นเรื่อยๆ เต้นตึกตักจังหวะแปลกๆ อยู่พัก เธอก็กลับไปซ่อนตัวหลังประตูบ้าน กมลลักษณ์จมจ่อมใต้จอกแหนเป็นปีๆ และบัวดอกใหม่ก็งอกขึ้นมา เมื่อ 'จิตจงกล' เริ่มเขียนเดนดาว never die